អរុណ នាម
[អៈ-រុ-ណៈ-វ័ន] aarun
(ម.ព. អរុណព័ណ៌)។
ពាក្យខ្មែរ ការអាន និងអត្ថន័យ — បើកជាសាធារណៈ និងកែលម្អដោយអ្នកអាន។
[អៈ-រុ-ណៈ-វ័ន] aarun
(ម.ព. អរុណព័ណ៌)។
[អៈ-រុ-ណៈ-សា-រ៉ៈ-ថិ] aarun
(ម.ព. អរុណករ)។
[អៈ-រុន-សុ-វ័ត] aarun
(ម.ព. អរុណសួស្ដី!)។
[អៈ-រុន-សួ-ស្ដី] aarun
សួស្ដីក្នុងវេលាព្រឹក។
[អៈ-រុ-ណោ-ទៃ] aarun
ការរះឡើងនៃអរុណ, ពេលអរុណរះ, វេលាថ្ងៃរះ។
(ម.ព. អរុណ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។
[អៈ-រុ-ណោ—] aakrunao—≈
(ម.ព. អរុណ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។
(ម.ព. អរុណ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។
[អៈ-រុ-ណៈ—] aakrunak—≈
(ម.ព. អរុណ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។
(ម.ព. អរូបភព)។
[អៈ-រូប] aorub
ដែលឥតរូប, ដែលមានតែនាម គឺដែលមានពាក្យហៅប៉ុន្តែឥតរូប។
[អៈ-រូ-ប៉ៈ-ធ័រ] aorub
អ្វីៗដែលមានតែនាមឥតរូប (នាមធម៌)។
[អៈ-រូ-ប៉ៈ-នាម] aorub
(ព.វ.) នាមសព្ទដែលឥតរូប :
[អៈ-រូ-ប៉ៈ-ព្រំ] aorub
ព្រហ្មឥតរូប។
[អៈ-រូ-ប៉ៈ-ភប់] aorub
លោកជាទីនៅនៃអរូបព្រហ្ម។
[អៈ-រូ-ប៉ៈ-លោក] aorub
(ម.ព. អរូបភព)។
ការស្រមើស្រមៃ។
[អៈ-រូ-ប៉ៈ-កាំ] aakrubakkaam≈
ការស្រមើស្រមៃ។
(ច្ប.) ទ្រព្យដែលគ្មានរូបជាក់ស្ដែង តែត្រូវទទួលស្គាល់ថាជាទ្រព្យដែរ :
[អៈ-រូ-ប៉ៈ-ទ្រ័ប] aakrubaktorb≈
(ច្ប.) ទ្រព្យដែលគ្មានរូបជាក់ស្ដែង តែត្រូវទទួលស្គាល់ថាជាទ្រព្យដែរ :
ដែលឥតរូប :
[អៈ-រូ-ប៉ី] aakrubei≈
ដែលឥតរូប :
(ម.ព. អរូប) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។
[អៈ-រូ-ប៉ៈ—] aakrubak—≈
(ម.ព. អរូប) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។
ហឺយ!; អ្ហឺយ!; អ្ហ៊េ!; វ៉ឺយ!; នែវ៉ឺយ!; នែអានេះ!; អាខូច!, នែអាខូច!; អាចោរខូច! (ពាក្យអាលបនៈទ្រគោះសម្រាប់ប្រើក្នុងកាព្យតាមគួរដល់ការប្រកប)។
[អៈ-រេ] aakre≈
ហឺយ!; អ្ហឺយ!; អ្ហ៊េ!; វ៉ឺយ!; នែវ៉ឺយ!; នែអានេះ!; អាខូច!, នែអាខូច!; អាចោរខូច! (ពាក្យអាលបនៈទ្រគោះសម្រាប់ប្រើក្នុងកាព្យតាមគួរដល់ការប្រកប)។
(ម.ព. អរោគមន្ទីរ)។
[អៈ-រោក] aarouk
ដែលឥតរោគ, ឥតជំងឺ (ប្រើជា នីរោគ ក៏បាន)។
[អៈ-រោ-គៈ-ភាប] aarouk
ភាពជាអ្នកឥតរោគ; ដំណើរមិនមានជំងឺ។
[អៈ-រោ-គៈ-មន់-ទី] aarouk
មន្ទីរឬសាលាព្យាបាលជំងឺ, មន្ទីរពេទ្យ។
[អៈ-រោ-គៈ-សា-លា] aarouk
(ម.ព. អរោគមន្ទីរ)។
(ម.ព. អរោគមន្ទីរ)។
[អៈ-រោ-គ្យៈ] aakrokyeak≈
(ម.ព. អរោគ)។
[អៈ-រោ-គ្យៈ-មន់-ទី] aakrokyeakmnoti≈
(ម.ព. អរោគមន្ទីរ)។
(ម.ព. អរោគ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។
[អៈ-រោ-គ្យៈ—] aakrokyeak—≈
(ម.ព. អរោគ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។
(ម.ព. អរោគ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។
[អៈ-រោ-គៈ—] aakrokeak—≈
(ម.ព. អរោគ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។
(ម.ព. អលក្ខី)។
[អៈ-ឡ័ក-ខិ-នី] aolokkheni
(ម.ព. អលក្ខី)។
ដែលឥតលក្ស្មី (ដែលឥតបុណ្យ; កាឡកណ្ណី) :
[អៈ-ឡ័ក-ខី] aolokkhei
ដែលឥតលក្ស្មី (ដែលឥតបុណ្យ; កាឡកណ្ណី) :
(ម.ព. អលក្ខី)។
[អៈ-ឡ័ក-ស្មី] aaklkasmi≈
(ម.ព. អលក្ខី)។
គ្រឿងប្រដាប់សម្រាប់តាក់តែងខ្លួន (ប្រើជាជំនួស អលង្ករណ៍, អលង្ការ; ព.កា. ប្រើជា អលង្ក្រឹត ក៏បាន)។
[អៈ-ឡ័ង-កត់] aolongkot
ដែលធ្វើឱ្យសមរម្យ គឺដែលប្រដាប់តាក់តែងហើយ, ដែលប្រដាប់ឱ្យល្អ, ឱ្យសមរម្យ :
[អៈ-ឡ័ង-កត់] aolongkot
គ្រឿងប្រដាប់សម្រាប់តាក់តែងខ្លួន (ប្រើជាជំនួស អលង្ករណ៍, អលង្ការ; ព.កា. ប្រើជា អលង្ក្រឹត ក៏បាន)។
គ្រឿងប្រដាប់សម្រាប់តាក់តែងខ្លួន (មានចិញ្ចៀន, កង, ខ្សែដៃ, ខ្សែខ្លួន ជាដើម) :
[អៈ-ឡ័ង-ក] aolongkoron
គ្រឿងប្រដាប់សម្រាប់តាក់តែងខ្លួន (មានចិញ្ចៀន, កង, ខ្សែដៃ, ខ្សែខ្លួន ជាដើម) :
ដូចគ្នានឹង អលង្ករណ៍ ដែរ។
[អៈ-ឡ័ង-កា] aalongkear
ដូចគ្នានឹង អលង្ករណ៍ ដែរ។
ជាងទង អ្នកធ្វើគ្រឿងអលង្ការ។
[អៈ-ឡ័ង-កា-រ៉ៈ-ក] aaklngokarakka≈
ជាងទង អ្នកធ្វើគ្រឿងអលង្ការ។
កន្លែងលក់គ្រឿងអលង្ការ។
[អៈ-ឡ័ង-កា-រ៉ាត់-ឋាន] aaklngokaratthan≈
កន្លែងលក់គ្រឿងអលង្ការ។
គ្រឿងអលង្ការធ្វើពីមាស ប្រាក់ លោហៈ។ល។ ដែលរចនាតាមក្បាច់ដ៏ល្អវិចិត្រ។
[អៈ-ឡ័ង-កា-រ៉ៈ-ភ័ន] aaklngokarakphno≈
គ្រឿងអលង្ការធ្វើពីមាស ប្រាក់ លោហៈ។ល។ ដែលរចនាតាមក្បាច់ដ៏ល្អវិចិត្រ។
(ម.ព. អលង្ការី)។
[អៈ-ឡ័ង-កា-រិ-នី] aaklngokarini≈
(ម.ព. អលង្ការី)។
អ្នកដែលមានចំណេះជំនាញខាងតុបតែងលម្អ។
[អៈ-ឡ័ង-កា-រ៉ី] aaklngokarei≈
អ្នកដែលមានចំណេះជំនាញខាងតុបតែងលម្អ។
(ដូចគ្នានឹង អលង្កត ដែរ) :
[អៈ-ឡ័ង-ក្រិត] aalongkruet
(ដូចគ្នានឹង អលង្កត ដែរ) :
ភាវៈនៃសេចក្ដីឥតខ្មាស, ដំណើរឥតខ្មាស; ភាពជាអ្នកឥតខ្មាស :
[អៈ-ឡ័ច-ជា-ភាប] aalochcheapheap
ភាវៈនៃសេចក្ដីឥតខ្មាស, ដំណើរឥតខ្មាស; ភាពជាអ្នកឥតខ្មាស :
ភាវៈនៃបុគ្គលឥតខ្មាសឬនៃសេចក្ដីឥតខ្មាស។
[អៈ-ឡ័ច-ជិ-តា] aolochchita
ភាវៈនៃបុគ្គលឥតខ្មាសឬនៃសេចក្ដីឥតខ្មាស។
(ម.ព. អលជ្ជី)។
[អៈ-ឡ័ច-ជិ-នី] aalochchini
(ម.ព. អលជ្ជី)។
(ម.ព. អលជ្ជីភិក្ខុ)។
[អៈ-ឡ័ច-ជី] aalochchi
ដែលឥតខ្មាស; អ្នកឥតខ្មាស :
[ទៅ-មក-រក-គ្នា-ជា-អៈ-ឡ័ច-ជី] aalochchi
(ម.ព. ទៅមករកគ្នាដោយអលជ្ជី)។
[ទៅ-មក-រក-គ្នា-ដោយ-អៈ-ឡ័ច-ជី] aalochchi
ទៅមករកគ្នាដោយឥតខ្មាស គឺពុំបាច់ហៅរកក៏អាចទៅមករកគ្នាបាន ព្រោះស្និទ្ធស្នាលនឹងគ្នាណាស់ (ព.សា.) ច្រើននិយាយថា ទៅមករកគ្នាជាខួបខាលអលជ្ជី ទៅមករកគ្នាជាញឹកញយដោយឥតអៀនឥតខ្មាស)។
[អៈ-ឡ័ច-ជី-ប័ប-ពៈ-ជិត] aalochchi
(ម.ព. អលជ្ជីភិក្ខុ)។
[អៈ-ឡ័ច-ជី-បុក-គល់] aalochchi
បុគ្គលឥតខ្មាស។
[អៈ-ឡ័ច-ជី-ភាប] aalochchi
ភាពឬដំណើររបស់អ្នកឥតខ្មាស។
[អៈ-ឡ័ច-ជី-ភិក-ខុ] aalochchi
ភិក្ខុ, បព្វជិត, សមណៈ ឥតខ្មាស។
ភាពឥតអៀនខ្មាស ការប្រមាថ អសីលធម៌។
[អៈ-ឡ័ច-ជី-និ-យំ] aaklchachiniyum≈
ភាពឥតអៀនខ្មាស ការប្រមាថ អសីលធម៌។
(ម.ព. អលជ្ជី) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។
[អៈ-ឡ័ច-ជី—] aaklchachi—≈
(ម.ព. អលជ្ជី) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។
ភាពនៃបុគ្គលខ្ជិលច្រអូស, អំពើច្រអូស, ការទំរន់ឬកៀចមិនចង់អើពើនឹងកិច្ចការទាំងពួង :
[អៈ-ឡៈ-សៈ-ភាប] aalosapheap
ភាពនៃបុគ្គលខ្ជិលច្រអូស, អំពើច្រអូស, ការទំរន់ឬកៀចមិនចង់អើពើនឹងកិច្ចការទាំងពួង :
[អៈ-លាប] aaleaph
ការឥតលាភ, ការខានបាន, ដំណើរប្រទះលើការខានបាន; ការខាតបង់ :
[អៈ-លា-ភៈ-កា] aaleaph
ហេតុដែលនាំឱ្យឥតលាភ, ឱ្យខានបាន, ឱ្យខាតបង់។
[អៈ-លា-ភៈ-បុក-គល់] aaleaph
បុគ្គលឥតលាភ។
[អៈ-លា-ភៈ-សៈ-ម៉ៃ] aaleaph
សម័យឥតលាភ គឺសម័យដែលមិនប្រទះលើការបាន។
[អៈ-លា-ភៈ-ហែត] aaleaph
(ម.ព. អលាភការណ៍)។
(ម.ព. អលាភោ!)។
[អៈ-លា-ភា] aakleaphea≈
(ម.ព. អលាភោ!)។
ឥតលាភ!, ខាតលាភ!, ពាក្យឧទានលាន់មាត់ក្នុងវេលានឹកស្ដាយដោយសេចក្ដីតូចចិត្តខ្លាំង ព្រោះឥតលាភ ឬព្រោះខាតលាភ (ព.កា.) ឬ ពហុ. ប្រើជា អលាភា! ក៏បាន)។
[អៈ-លា-ភោ] aaleaphou
ដូចគ្នានឹង អលាភ។
[អៈ-លា-ភោ] aaleaphou
ឥតលាភ!, ខាតលាភ!, ពាក្យឧទានលាន់មាត់ក្នុងវេលានឹកស្ដាយដោយសេចក្ដីតូចចិត្តខ្លាំង ព្រោះឥតលាភ ឬព្រោះខាតលាភ (ព.កា.) ឬ ពហុ. ប្រើជា អលាភា! ក៏បាន)។
(ម.ព. អលាភ)។
[អៈ-លា-ភៈ] aakleapheak≈
(ម.ព. អលាភ)។
(ម.ព. អលាភ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។
[អៈ-លា-ភៈ—] aakleapheak—≈
(ម.ព. អលាភ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។
ដែលមិនប្រាកដជាលិង្គអ្វី; ដែលមិនមានគ្រឿងសម្គាល់។ សព្ទដែលឥតភេទ គឺសព្ទដែលមិនមែនជាភេទប្រុស, ភេទស្រី ឬភេទខ្ទើយឡើយ :
[អៈ-លិង] ឬ [អៈ-លឹង] aolingkor
ដែលមិនប្រាកដជាលិង្គអ្វី; ដែលមិនមានគ្រឿងសម្គាល់។ សព្ទដែលឥតភេទ គឺសព្ទដែលមិនមែនជាភេទប្រុស, ភេទស្រី ឬភេទខ្ទើយឡើយ :
[អៈ-លោប] aolouph
សេចក្ដីមិនជំពាក់ចិត្ត; ដំណើរឥតលោភ :