ស្លឹករឹត

វចនានុក្រមខ្មែរ

ពាក្យខ្មែរ ការអាន និងអត្ថន័យ — បើកជាសាធារណៈ និងកែលម្អដោយអ្នកអាន។

៦៨,៣៦៩ ធាតុ

អព្វោហារិកំ

អ្នកដែលមានឧបនិស្ស័យស្ដើងស្ដួចឬដែលមានសំណាងតិច ពុំអាចនឹងសម្រេចមគ្គផលបាន។

អព្វោហារិកំ នាម

[អៈ-ភ័ប-ពា-គំ] aakphbapeakum≈

អ្នកដែលមានឧបនិស្ស័យស្ដើងស្ដួចឬដែលមានសំណាងតិច ពុំអាចនឹងសម្រេចមគ្គផលបាន។

អភព្វា គុណនាម

[អៈ-ភ័ព-ពា] aakphpopea≈

(ម.ព. អភ័ព្វ)។

អភព្វា—

(ម.ព. អភ័ព្វ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។

អភព្វា— គុណនាម

[អៈ-ភ័ព-ពា—] aakphpopea—≈

(ម.ព. អភ័ព្វ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។

អភព្វោ គុណនាម

[អៈ-ភ័ប-ពោ] aakphbapo≈

(ម.ព. អភ័ព្វ)។

អភព្វ—

(ម.ព. អភ័ព្វ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។

អភព្វ— គុណនាម

[អៈ-ភ័ប-ពៈ—] aakphbapeak—≈

(ម.ព. អភ័ព្វ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។

អភយ—

(ម.ព. អភ័យ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។

អភយ— គុណនាម

[អៈ-ភៈ-យៈ—] aakpheakyeak—≈

(ម.ព. អភ័យ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។

អភវនីយ កិរិយាសព្ទ

[អៈ-ភៈ-វៈ-នី-យៈ] aakpheakveakniyeak≈

មិនគួរមានឬមិនគួរជឿ។

អភវនីយភាព នាម

[អៈ-ភៈ-វៈ-នី-យៈ-ភាប] aakpheakveakniyeakpheab≈

ភាពមិនគួរមានឬមិនគួរជឿ។

អភាព

ការឥតភាព; ការមិនមាន; សេចក្ដីស្លាប់។

អភាព នាម

[អៈ-ភាប] aapheap

ការឥតភាព; ការមិនមាន; សេចក្ដីស្លាប់។

អភិ

(ម.ព. អភិហារិន)។

អភិ គុណនាម

[អៈ-ភិ] aophi

ក្រៃ, ក្រៃលែង, ក្រៃពេក, ពេកក្រៃ, ណាស់, លើសលែង, ឆ្ពោះ, ចំពោះ, ឆ្ពោះត្រង់; សង្កត់; គ្របពីលើ; ...។ កាលបើរៀងភ្ជាប់ជាមួយនឹងសព្ទណា អាចបង្វែរសព្ទនោះឱ្យងាកសេចក្ដីប្លែកពីប្រក្រតីដើមក៏មាន ដូចជា ភូ "កើត; មាន", អភិភូ "គ្របសង្កត់" ជាដើម។

អភិ នាម a

[អៈ-ភិ-ឃាត] aophi

ការចោមវាយ; ការរុករានចូលវាយ; ការវាយសំពង :

អភិ កិរិយាសព្ទ b

[អៈ-ភិ-ឃាត] aophi

ចោមវាយ; រុករានចូលវាយ; វាយសំពង :

អភិ នាម

[កាំ-ម៉ា-ភិ-មុក] aophi

អ្នកដែលជាប្រធាននៃកិច្ចការ (មេការ)។

អភិ នាម

[សាក-សី-អៈ-ភិ-ញាត] aophi

សាក្សីដែលបានឃើញឬដឹងឮប្រាកដ។

អភិ នាម

[សេ-ណា-ភិ-មុក] aophi

អ្នកដែលជាប្រធាននៃសេនា, មេទ័ពធំ។

អភិ ន., គុ.

[អៈ-ភិក-ក័ន-តៈ-ព័រ] aophi

ព័ណ៌ឬសម្បុរល្អ; ដែលមានព័ណ៌ឬសម្បុរល្អ។

អភិ នាម

[អៈ-ភិក-ក័ន-តៈ-វ័ន] aophi

(ម.ព. អភិក្កន្តព័ណ៌)។

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-ក្រំ] aophi

ការឈានចូល, ការចូលជិត; ការរុករានចូល, ការបុករុកចូល, ដំណើររឹតឡើងៗ :

អភិ កិរិយាសព្ទ

[អៈ-ភិ-ក្រោត] aophi

ក្រោធខ្លំាង។

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-ខ្យា] aophi

ឈ្មោះ; ការឱ្យឈ្មោះ។

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-គំ] aophi

ការប្រសព្វចូល; ការប្រសព្វមុខគ្នា; ការចួបគ្នា; ការរួបរួមគ្នា; ការភប់ប្រសព្វ :

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-គំ] aophi

(ម.ព. អភិគម)។

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-គោត] aophi

ឧត្តមគោត្រ, ត្រកូលខ្ពស់។

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-គោត] aophi

(ម.ព. អភិគោត្ត)។

អភិ នាម

[អៈ-ភិច-ឆា] aophi

ការចង់បានណាស់, ការចង់បានអន្ទះសាខ្វារក; ការចង់បានហួសហេតុហួសទំនង; សេចក្ដីច្រណែន។

អភិ កិ., គុ.

[អៈ-ភិ-ជាត] aophi

មានត្រកូល, មានពូជ; មានប្រាជ្ញា, ឈ្លាសវៃ។

អភិ កិ., គុ.

[អៈ-ភិ-ជា-តា] aophi

(ម.ព. អភិជាត)។

អភិ គុណនាម

[អៈ-ភិ-ជិត] aophi

ដែលមានជម្នះយ៉ាងសម្បើម :

អភិ គុណនាម

[អៈ-ភិ-ជេត] aophi

ដែលជាច្បងឬជាចម្បងជាងគេ។

អភិ គុណនាម

[អៈ-ភិ-ជេត-ឋា] aophi

(ម.ព. អភិជេដ្ឋ)។

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-ជៃ] aophi

ជម្នះយ៉ាងសម្បើម។

អភិ គុណនាម

[អៈ-ភិញ-ញាត] aophi

ដែលប្រាកដ; ដែលចេះចាំស្ទាត់ប្រាកដ; ដែលស្គាល់ជាក់ឬដឹងច្បាស់។

អភិ នាម

[អៈ-ភិញ-ញា-តៈ-កា] aophi

ហេតុប្រាកដ, ហេតុដែលគេដឹងជាក់។

អភិ នាម

[អៈ-ភិញ-ញា-តៈ-ជន់] aophi

ជនដែលមានគេស្គាល់ច្រើន។

អភិ នាម

[អៈ-ភិញ-ញា-តៈ-ធ័រ] aophi

ធម៌ប្រាកដ; អ្នកដែលចេះធម៌ប្រាកដ។

អភិ នាម

[អៈ-ភិញ-ញា-តៈ-សាក-សី] aophi

(ម.ព. សាក្សីអភិញ្ញាត)។

អភិ គុណនាម

[អៈ-ភិ-តៈ-រ៉ុន] aophi

ក្មេងណាស់; ខ្ចីណាស់។

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-តៈ-រ៉ុ-ណី] aophi

(ម.ព. អភិតរុណ)។

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-ធា-វ័ន] aophi

ការស្ទុះរត់; ការរត់ដេញតាម, ការរត់ដេញប្រកិត។

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-ធៃ] aophi

ឈ្មោះ; ពាក្យជាគ្រឿងសម្គាល់ (រ.ស.) ប្រើជា នាមាភិធេយ្យ ឬ នាមាភិធៃយ ក៏មាន :

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-ធៃ] aophi

(ម.ព. អភិធេយ្យ)។

អភិ កិរិយាសព្ទ

[អៈ-ភិ-នន់] aophi

ត្រេកអរខ្លំាង។

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-នន់-ទៈ-នៈ-ភាប] aophi

ភាពឬភាវៈនៃអំណរខ្លំាង។

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-នន់-ទៈ-នា-កា] aophi

អាការៈអភិនន្ទន៍។

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-នន់] aophi

អំណរខ្លាំង។

អភិ គុណនាម

[អៈ-ភិ-នប់] aophi

ថ្មីណាស់, ថ្មីសន្លាង, ថ្មីចែស :

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-នៈ-វៈ-កាំ] aophi

ការដែលទើបបង្កើតថ្មី។

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-បូ-ជា] aophi

បូជាចំពោះ, ការថ្វាយឬជូនគ្រឿងសក្ការៈដោយគោរព។

អភិ កិ., ន.

[អៈ-ភិ-ម] aophi

កាប់សម្លាប់; ទ្រុស្តមិត្រ; ការកាប់សម្លាប់; ការទ្រុស្តមិត្រ; សង្គ្រាម។

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-មាន] aophi

សេចក្ដីប្រកាន់ហួសពេក; ការកាន់ខ្លួន; សេចក្ដីព្រហើន; សេចក្ដីមើលងាយគេ។

អភិ គុណកិរិយា

[អៈ-ភិ-មុក] aophi

ចំមុខ, ចំពោះមុខ។

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-មុក] aophi

ប្រមុខ, ប្រធាន; អ្នកនំាមុខគេ, អ្នកដែលជាមេគេ។

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-យោគ] aophi

ការព្យាយាមខ្លាំង, ការខំប្រឹងពេញកម្លាំង :

អភិ កិរិយាសព្ទ

[អៈ-ភិ-រ័ក] aophi

(ម.ព. អភិរក្ស)។

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-រ័ក-ខា] aophi

(ម.ព. អភិរក្ស)។

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-រ៉ៈ-តិ] aophi

សេចក្ដីរីករាយក្រៃពេក; តម្រេកខ្លំាង។

អភិ កិរិយាសព្ទ

[អៈ-ភិ-រូប] aophi

មានរូបល្អ, មានលម្អ។

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-រូ-ប៉ា] aophi

(ម.ព. អភិរូប)។

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-រោត] aophi

(ម.ព. អភិរោធ)។

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-រោត] aophi

ក្រោធខ្លាំង។

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-រ័ត] aophi

(ម.ព. អភិរតិ)។

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-លាប] aophi

ពាក្យ, ពាក្យពេចន៍; សត្យាធិស្ឋាន។

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-លាស] aophi

សេចក្ដីប្រាថ្នា; អភិជ្ឈា។

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-លា-សក់] aophi

អ្នកដែលមានអភិលាស។

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-លា-សិ-កា] aophi

(ម.ព. អភិលាសក)។

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-សន់-ដាប] (ជើង ត អានជា ដ)] aophi

កម្ដៅខ្លាំង; សេចក្ដីក្ដៅក្រហាយខ្លាំង; សេចក្ដីនឿយពន់ពេក; ការច្បាំងគ្នា, សង្គ្រាម។

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-សាប] aophi

ការស្បថបំពាន; ការដាក់សម្បថ គឺការពោលពាក្យសច្ចាប្រណិធានដាក់សម្បថឱ្យធ្លាក់ទុក្ខទោសទៅលើគេ។

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-សាប] aophi

(ម.ព. អភិសាប)។

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-សា] aophi

ការបានចួបឬបានប្រទះ, ការពើបពះ។

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-សិត] aophi

សេចក្ដីសម្រេចសព្វគ្រប់ឬដាច់ខាត។

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-ហា] aophi

ការដណ្ដើមឬឆក់យកអីវ៉ាន់; ការតស៊ូពេញកម្លាំង។

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-ហា-រិន] aophi

ចោរអ្នកដណ្ដើមឬឆក់យកអីវ៉ាន់។

អភិ នាម

[អៈ-ភិ-ហា-រិ-នី] aophi

(ម.ព. អភិហារិន)។

អភិចរិយា នាម

[អៈ-ភិ-ចៈ-រ៉ិ-យ៉ា] aakphichakreya≈

ឫកពាខ្ពង់ខ្ពស់, ភាពថ្លៃថ្នូរ។

អភិចលនា

កោលាហល ការជ្រួលច្របល់ខ្លាំង ការរំជើបរំជួលក្នុងចិត្ត។

អភិចលនា នាម

[អៈ-ភិ-ចៈ-ឡៈ-ណា] aakphichaklakna≈

កោលាហល ការជ្រួលច្របល់ខ្លាំង ការរំជើបរំជួលក្នុងចិត្ត។

អភិជន

មនុស្សខ្ពង់ខ្ពស់; ជាតិ; វង្ស, ត្រកូល; ជាតិភូមិ។

អភិជន នាម

[អៈ-ភិ-ជន់] aophichon

មនុស្សខ្ពង់ខ្ពស់; ជាតិ; វង្ស, ត្រកូល; ជាតិភូមិ។

អភិជនភាព

ភាពជាអភិជន ភាពខ្ពង់ខ្ពស់ថ្លៃថ្នូរ។

អភិជនភាព នាម

[អៈ-ភិ-ជន់-ភាប] aakphichnopheab≈

ភាពជាអភិជន ភាពខ្ពង់ខ្ពស់ថ្លៃថ្នូរ។

អភិជនាធិបតេយ្យ នាម

[អៈ-ភិ-ជៈ-នា-ធិ-ប៉ៈ-តៃ] aakphicheakneathibaktai≈

របបគ្រប់គ្រងដែលអំណាចស្ថិតនៅលើក្រុមអភិជន។

អភិជ្ឈា

ដែលត្រូវអភិជ្ឈាគ្របសង្កត់ឬជិះជាន់ស៊ប់ :

អភិជ្ឈា នាម

[អៈ-ភិច-ឈា] aaphichchhea

គំនិតសម្លឹងរំពៃរកទំនងឱ្យបានទ្រព្យអ្នកដទៃមកជារបស់ខ្លួន; ការចង់បានហួសហេតុហួសទំនង; តណ្ហា; អភិលាស :