អក្សទេវិន នាម
[អ័ក-ក្សៈ-ទេ-វិន] aaksatevin
(ម.ព. អក្ខទេវី)។
ពាក្យខ្មែរ ការអាន និងអត្ថន័យ — បើកជាសាធារណៈ និងកែលម្អដោយអ្នកអាន។
[អ័ក-ក្សៈ-ទេ-វិន] aaksatevin
(ម.ព. អក្ខទេវី)។
(ម.ព. អក្ខទេវិនី)។
[អ័ក-ក្សៈ-ទេ-វិ-នី] akksaktevini≈
(ម.ព. អក្ខទេវិនី)។
(ម.ព. អក្ខមា)។
[អ័ក-ក្សៈ-ម៉ា] aoksomea
(ម.ព. អក្ខមា)។
(ម.ព. អប្សរ)។
[អ័ក-ស] ឬ [អក់-ស] aoksor
អក្ខរៈ។
[អ័ក-ស-ក្រ-វាត់] aoksor
(ម.ព. អក្សរគ្រវាត់)។
[អ័ក-ស-ខ្វៀក] aoksor
អក្សរខ្មែរមានសណ្ឋានតួរាងជាចំហៀងៗមិនពេញតួ សម្រាប់សរសេរខ្វៀកៗរំហ័សការ។
[អ័ក-ស-គ្រ-វាត់] aoksor
អក្សរដែលមានជើង រ គ្រវាត់ឬក្រវាត់ព័ទ្ធពីក្រៅ គឺអក្សរដែលផ្សំជាមួយនឹងជើង រ ឬផ្ញើជើង រ ដូចជា ក្រ, គ្រ, ច្រ, ជ្រ ជាដើម។
[អ័ក-ស-ប្រ-កប] aoksor
អក្សរដែលសរសេរពីខាងចុងពាក្យ ឥតចេញសំឡេង, ខ្មែរដូចជា កក, កង, ចក, ចង ជាដើម; បា. ឬ សំ. ដូចជា ហរ៑, អន៑, ករ៑, កម៌ន៑, វិទ៑, វិទ្យុត៑ ជាដើម។
[អ័ក-ស-ប្រ-យោក] aoksor
អក្សរផ្ញើជើង ឬអក្សរគ្រវាត់។
[អ័ក-ស-បំ-បែក] aoksor
ព្យញ្ជនៈដែលផ្សំជាមួយនឹងស្រៈតាមលំដាប់, ដូចជា ក កា កិ កី កឹ កឺ។ល។ កុំ កំ កាំ កះ។
[អ័ក-ស-ផ្ញើ-ជើង] aoksor
អក្សរដែលផ្សំជាមួយនឹងអក្សរឯទៀត (អក្សរប្រយោគ), ដូចជា ក្ង, ក្ន, ខ្ច, ខ្ទ ជាដើម។
[អ័ក-ស-ល័ក] aoksor
សំបុត្រសម្គាល់។
[អ័ក-ស-ល័ក] aoksor
(ម.ព. អក្សរលក្ខណ៍)។
[អ័ក-ស-ស័ប] aoksor
អក្សរល្អិតៗ ដែលសរសេរដាក់សព្ទប្រែនៅប៉ែកខាងលើក្បែរភាសាដទៃ។
[អ័ក-ស-សាស] aoksor
សំបុត្រឱ្យដំណឹង; សំបុត្រសំណួរ។
[អ័ក-ស] aoksor
(ម.ព. អប្សរ)។
ពាក្យដែលគេកាត់យកតែតួអក្សរដើមមកតម្រៀបគ្នា ដើម្បីសម្គាល់ពាក្យពេញលេញនៃពាក្យណាមួយ ដោយតួអក្សរកាត់នោះមានប្រើចំណុចមួយ (.) នៅជាប់តួរបស់វា ដូចជាពាក្យ អង្គការសហប្រជាជាតិ អក្សរកាត់ អ.ស.ប. (អក្សរកាត់ គេអាចហៅថា ពាក្យអក្សរកាត់ឬអក្សរសង្ខេប)។
[អ័ក-ស-កាត់] aksakat≈
ពាក្យដែលគេកាត់យកតែតួអក្សរដើមមកតម្រៀបគ្នា ដើម្បីសម្គាល់ពាក្យពេញលេញនៃពាក្យណាមួយ ដោយតួអក្សរកាត់នោះមានប្រើចំណុចមួយ (.) នៅជាប់តួរបស់វា ដូចជាពាក្យ អង្គការសហប្រជាជាតិ អក្សរកាត់ អ.ស.ប. (អក្សរកាត់ គេអាចហៅថា ពាក្យអក្សរកាត់ឬអក្សរសង្ខេប)។
(ម.ព. អក្ខរក្រម)។
[អ័ក-ស-ក្រំ] aksakrum≈
(ម.ព. អក្ខរក្រម)។
អក្សរខ្មែរ (ហៅតាមសៀមដែលយកអក្សរខ្មែរទៅប្រើ, លុះចំណេរកាលតមក ខ្មែរហៅអក្សរមូលដែលមានសណ្ឋានតួរាងខ្លាំងៗបន្តិច បែបភាពខុសគ្នាអំពីអក្សរមូលធម្មតាខ្លះថា អក្សរខម ឬ តួខម, បើចារឬសរសេរតួរាងបែបនោះ ប៉ុន្តែតូចៗ ហៅថា កូនខម)។
[អ័ក-ស-ខម] aksakhmo≈
អក្សរខ្មែរ (ហៅតាមសៀមដែលយកអក្សរខ្មែរទៅប្រើ, លុះចំណេរកាលតមក ខ្មែរហៅអក្សរមូលដែលមានសណ្ឋានតួរាងខ្លាំងៗបន្តិច បែបភាពខុសគ្នាអំពីអក្សរមូលធម្មតាខ្លះថា អក្សរខម ឬ តួខម, បើចារឬសរសេរតួរាងបែបនោះ ប៉ុន្តែតូចៗ ហៅថា កូនខម)។
អក្សរដែលគេចារនៅលើខ្លោងទ្វារ ក្បាលស្ពាន គោលសីមា ជាដើម។
[អ័ក-ស-ចា-រ៉ឹក] aksacharoek≈
អក្សរដែលគេចារនៅលើខ្លោងទ្វារ ក្បាលស្ពាន គោលសីមា ជាដើម។
អក្សរខ្មែរមានសណ្ឋានតួរាងទ្រេតៗ។
[អ័ក-ស-ជ្រៀង] aksachrieng≈
អក្សរខ្មែរមានសណ្ឋានតួរាងទ្រេតៗ។
អក្សរដែលសិតជាតួរាងសម្រាប់បោះពុម្ពឬស្នាមអក្សរដែលបោះពុម្ពហើយ។
[អ័ក-ស-ពុំ] aksapuum≈
អក្សរដែលសិតជាតួរាងសម្រាប់បោះពុម្ពឬស្នាមអក្សរដែលបោះពុម្ពហើយ។
អក្សរសម្រាប់កត់សូរតន្ត្រីទៅតាមកម្រិត ដូចជា សូរខ្ពស់ឬទាប ធ្ងន់ឬស្រាល ខ្លីឬវែង។
[អ័ក-ស-ភ្លេង] aksaphleng≈
អក្សរសម្រាប់កត់សូរតន្ត្រីទៅតាមកម្រិត ដូចជា សូរខ្ពស់ឬទាប ធ្ងន់ឬស្រាល ខ្លីឬវែង។
វិទ្យាសាស្ត្រសង្គមមួយប្រភេទដែលសិក្សាអំពីភាសានិងអក្សរសិល្ប៍។
[អ័ក-ស-សាស] aksasas≈
វិជ្ជាអក្សរ; ក្បួនប្រាប់វិធីអក្សរ, ការសរសេរត្រឹមត្រូវក្នុងភាសាណាមួយ; មុខការខាងនិពន្ធ, ...។
[អ័ក-ស-សាស] aksasas≈
វិទ្យាសាស្ត្រសង្គមមួយប្រភេទដែលសិក្សាអំពីភាសានិងអក្សរសិល្ប៍។
(អ.សិ.) ផ្នែកមួយនៃអក្សរសាស្ត្រ ដែលអ្នកនិពន្ធលើកពីបញ្ហាមនុស្ស បញ្ហាសង្គមមកចោទនិងដោះស្រាយដោយប្រើសិល្ប៍វិធី។
[អ័ក-ស-សិល] aksasel≈
(អ.សិ.) ផ្នែកមួយនៃអក្សរសាស្ត្រ ដែលអ្នកនិពន្ធលើកពីបញ្ហាមនុស្ស បញ្ហាសង្គមមកចោទនិងដោះស្រាយដោយប្រើសិល្ប៍វិធី។
(ម.ព. អក្សរ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។
[អ័ក-ស—] aks—a≈
(ម.ព. អក្សរ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។
(ម.ព. អក្ខន្តី)។
[អ័ក-ក្សាន-តី] aoksanti
(ម.ព. អក្ខន្តី)។
(ម.ព. អក្សិបក្ស័្មន)។
[អ័ក-ក្សិ] aokse
ភ្នែក, កែវភ្នែក។
[អាក់-ខិ-ភៃ-ស័ច] aokse
(ម.ព. អក្សិភេស័ជ)។
[អ័ក-ក្សិ-គោល] aokse
រង្វង់ភ្នែក, ប្រឡង់ភ្នែក។
[អ័ក-ក្សិ-ដា-រ៉ា] aokse
កូនក្រមុំភ្នែក។
[អ័ក-ក្សិ-បុ័ក-ស្ម័ន] aokse
រោមភ្នែក។ (បា. ហៅ អក្ខិបខុម ឬ អក្ខិលោមា)។
[អ័ក-ក្សិ-ភេ-ស័ច] aokse
ថ្នាំភ្នែក។
[អ័ក-ក្សិ-ភ្រូវ] aokse
រោមចិញ្ចើម។
[អ័ក-ក្សិ-លោ-ម៉ាន់] aokse
(ម.ព. អក្សិបក្ស័្មន)។
ដូចគ្នានឹង អក្ខោភិនី, អក្ខោហិណី ដែរ។
[អ័ក-ក្សៅ-ហិ-នី] aaksauhenei
ដូចគ្នានឹង អក្ខោភិនី, អក្ខោហិណី ដែរ។
ដំណើរខ្វះអំណត់ ការខឹងមួម៉ៅក្នុងចិត្ត ការច្រាស់ច្រាល់ ការអន្ទះអន្ទែង ដំណើរអន្ទះសា។
[អៈ-ខ័ន-តិ-ភាប] aakkhnotepheab≈
ដំណើរខ្វះអំណត់ ការខឹងមួម៉ៅក្នុងចិត្ត ការច្រាស់ច្រាល់ ការអន្ទះអន្ទែង ដំណើរអន្ទះសា។
(ម.ព. អគតិប្បហាន)។
[អៈ-គៈ-តិ] aokote
ការពុំគួរប្រព្រឹត្ត, សេចក្ដីលម្អៀង :
[អៈ-គៈ-តិ-គៈ-មៈ-នៈ] aokote
ការលុះក្នុងអគតិ។
[អៈ-គៈ-តិ-គំ] aokote
(ម.ព. អគតិគមនៈ)។
[អៈ-គៈ-តិ-គា-មិ-នី] aokote
(ម.ព. អគតិគាមី)។
[អៈ-គៈ-តិ-គា-មី] aokote
អ្នកដែលច្រើនតែលុះក្នុងអគតិ។
[អៈ-គៈ-តិប-ប៉ៈ-ហាន] aokote
ការលះអគតិ; ការមិនលុះក្នុងអគតិ។
[អៈ-គៈ-តិ-ប្រៈ-ហាន] aokote
(ម.ព. អគតិប្បហាន)។
[អៈ-គ័ន-ធក់] aokonthok
ដែលឥតក្លិន :
[អៈ-គ័ន-ធៈ-កៈ-បុស] aokonthok
ផ្កាឥតក្លិន :
(ម.ព. អគន្ធក)។
[អៈ-គ័ន-ធៈ-កៈ] aakknotheakkak≈
(ម.ព. អគន្ធក)។
(ម.ព. អគមនីយដ្ឋាន)។
[អៈ-គៈ-មៈ-នី-យៈ] ឬ [អៈ-គៈ-មៈ-នី] aakomoniy
ហេតុដែលមិនគួរបណ្ដោយចិត្តឱ្យប្រព្រឹត្ត; ការពុំគួរគប់រក។
[អៈ-គៈ-មៈ-នី-យ័ត-ឋាន] aakomoniy
ទីឬវត្ថុដែលពុំគួរសេពសម។
[អៈ-គៈ-មៈ-វ័ត-ថុ] aakomoniy
(ម.ព. អគមនីយដ្ឋាន)។
(ម.ព. អគាធដ្ឋាន)។
[អៈ-គា-ធៈ] ឬ [អៈ-គាត] aokeath
ដែលពុំអាចស្ទង់បាន, ដែលមានជម្រៅខ្លាំងស្ទង់ពុំដល់, ជ្រៅ។
[អៈ-គា-ធៈ-កា] aokeath
ហេតុឬដំណើរដែលជ្រាលជ្រៅពុំអាចស្ទង់បាន។
[អៈ-គា-ធៈ-ចិត] aokeath
ចិត្តដែលពិបាកស្ទង់; អ្នកដែលមានគំនិតជ្រៅគេពិបាកស្ទង់។
[អៈ-គា-ធ័ត-ឋាន] aokeath
ទីឬហេតុដែលពុំអាចស្ទង់បាន។
[អៈ-គា-ធ័ស-ស្ថាន] aokeath
(ម.ព. អគាធដ្ឋាន)។
មន្ទីរសម្រាប់រៀនសូត្រ, សាលារៀន។
[អៈ-គា] akea
មន្ទីរ, ផ្ទះ; រោង។
[អៈ-គា-រ័ត-ឋាន] akea
ទីផ្ទះ។
[អៈ-គា-រៈ-ភូម] akea
ជាន់ឬថ្នាក់នៃផ្ទះ។
[អៈ-គា-រៈ-សិក-សា] akea
មន្ទីរសម្រាប់រៀនសូត្រ, សាលារៀន។
(ម.ព. អគារវកថា)។
[អៈ-គា-រៈ-វៈ] aokearoveak
ការមិនគោរព; ការមិនយកចិត្តទុកដាក់, មិនអើពើ។
[អៈ-គា-រៈ-វៈ-កៈ-ថា] aokearoveak
សម្ដីពុំគោរព។
[អៈ-គា-រៈ-វៈ-ទោស] aokearoveak
ទោសដែលមានព្រោះការមិនគោរព, ទោសល្មើស។
[អៈ-គា-រៈ-វៈ-វាត] aokearoveak
(ម.ព. អគារវកថា)។
(ម.ព. អគារវៈ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។
[អៈ-គា-រៈ-វៈ—] aakkeareakveak—≈
(ម.ព. អគារវៈ) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។
(វេជ្ជ.) អវត្តមានអាស៊ីដក្លរីឌ្រិកក្នុងរសក្រពះ។
[អៈ-គី-លី] aakkili≈
(វេជ្ជ.) អវត្តមានអាស៊ីដក្លរីឌ្រិកក្នុងរសក្រពះ។
(ម.ព. អគុណកថា)។
[អៈ-គុន] aokun
សភាពមិនមែនជាគុណ (ទោស) :
[អៈ-គុ-ណៈ-កៈ-ថា] aokun
សម្ដីដែលជាទោស។
[អៈ-គុ-ណៈ-ភាប] aokun
ភាវៈឬដំណើរជាទោស។
[អៈ-គុ-ណៈ-វាត] aokun
(ម.ព. អគុណកថា)។
(ម.ព. អគោចរដ្ឋាន)។
[អៈ-គោ-ច] aokouchor
ទីដែលមិនគួរទៅ; ទីដែលបព្វជិតពុំគួរទៅ។ លំនៅពេស្យា, លំនៅស្ត្រីមេម៉ាយ, លំនៅស្ត្រីចាស់ក្រមុំ, លំនៅភិក្ខុនី, លំនៅបណ្ឌក, ទីប្រជុំផឹកសុរា ឬ រោងលក់សុរា ទាំង ៦កន្លែងនេះជាអគោចរ, បព្វជិតពុទ្ធសាសនិកពុំគួរទៅឡើយ (ព.ពុ.)។ (ព.ផ្ទ.) គោចរ។
[អៈ-គោ-ចៈ-រ៉័ត-ឋាន] aokouchor
ឋានឬភូមិជាអគោចរ; ដោយបរិយាយ, តាមតែទីណាៗក៏ដោយ ដែលយល់ថាពុំគួរត្រាច់ចរទៅ ក៏សុទ្ធតែជា អគោចរដ្ឋាន ទាំងអស់ :
[អៈ-គោ-ចៈ-រ៉ៈ-ភូម] aokouchor
(ម.ព. អគោចរដ្ឋាន)។