ស្លឹករឹត

វចនានុក្រមខ្មែរ

ពាក្យខ្មែរ ការអាន និងអត្ថន័យ — បើកជាសាធារណៈ និងកែលម្អដោយអ្នកអាន។

៦៨,៣៦៩ ធាតុ

របេះ កិរិយាសព្ទ

[រ-បេះ] robeh

រលេះចេញ, របូតចេញដូចគេចាប់បេះ :

របេះ កិរិយាសព្ទ ១)

[រ-បេះ-ដៃ] robeh

របូតដៃចេញពីចំណាប់។

របេះ កិរិយាសព្ទ ២)

[រ-បេះ-ដៃ] robeh

(ព.ប្រ.) រសាយដៃ; ទាល់គំនិត។

របេះ កិរិយាសព្ទ

[ចេះ-រ-បេះ-ក្បាច់] robeh

(ព.ទ.បុ.) មានចំណេះតែមារយាទមិនល្អឬប្រហែលធ្វេសមិនប្រយ័ត្ន ធ្វើឱ្យភ្លាត់ខូចការខូចប្រយោជន៍។

របេះ កិរិយាសព្ទ

[រ-បេះ-រ-បោច] robeh

របេះដូចគេចាប់បោច, របោចរបូតចេញ។

របេះ កិរិយាសព្ទ

[រ-បោច-រ-បេះ] robeh

(ម.ព. របេះរបោច)។

របែង

កម្រងដែលរែង, ការដែលកើតពីរែង :

របែង នាម

[រ-បែង] robaeng

កម្រងដែលរែង, ការដែលកើតពីរែង :

របែររបោរ

(ព.ប្រ.) ដែលបោរវៀចវេរ, របិញរបុញក្រៃពេក :

របែររបោរ គុណនាម ១)

[រ-បែ-រ-បោ] robaerrobaor

ដែលបោរវៀចរមួល :

របែររបោរ គុណនាម ២)

[រ-បែ-រ-បោ] robaerrobaor

(ព.ប្រ.) ដែលបោរវៀចវេរ, របិញរបុញក្រៃពេក :

របៃ

ការរចនាល្អិតៗរបស់ជាងមាស :

របៃ នាម ១)

[រ-បៃ] robai

គ្រឿងសម្អាងមួយប្រភេទសម្រាប់ស្ត្រីពាក់ជាក្បាំងមុខក្នុងកាលដែលស្អិតស្អាងខ្លួនចេញមកក្រាបសំពះ ក្នុងពិធីអាវាហមង្គល (ច្រើនប្រើតែក្នុងសម័យពីដើម)។

របៃ នាម ២)

[រ-បៃ] robai

រំយោលផ្កាកម្រងឬរំយោលក្បាច់រចនាផ្សេងៗ។

របៃ គុណនាម

[រ-បៃ] robai

ការរចនាល្អិតៗរបស់ជាងមាស :

របៃរៃដាក់

របស់ដែលរៃឬតម្រូវបណ្ដារាស្ត្រឱ្យចេញឱ្យជូន តាមមុខងារ មុខក្រសួង (ច្រើនមានតែខាងរាជការរដ្ឋបាលក្នុងសម័យបុរាណ)។

របៃរៃដាក់ នាម

[រ-បៃ-រៃ-ដាក់] robaireydak

របស់ដែលរៃឬតម្រូវបណ្ដារាស្ត្រឱ្យចេញឱ្យជូន តាមមុខងារ មុខក្រសួង (ច្រើនមានតែខាងរាជការរដ្ឋបាលក្នុងសម័យបុរាណ)។

របោច

រដកដាច់ឃ្លាតចេញដូចគេបោច :

របោច កិរិយាសព្ទ

[រ-បោច] robaoch

រដកដាច់ឃ្លាតចេញដូចគេបោច :

របោម

សុខុមសត្វមួយបែប មានស្លាប រូបរាងស្រដៀងនឹងរុយ តែធំជាង ច្រើនកើតក្នុងព្រៃនិងវាលមានស្មៅទ្រុបទ្រុល ជាពួកសត្វលោហិតភ័ក្ស :

របោម នាម

[រ-បោម] robaom

សុខុមសត្វមួយបែប មានស្លាប រូបរាងស្រដៀងនឹងរុយ តែធំជាង ច្រើនកើតក្នុងព្រៃនិងវាលមានស្មៅទ្រុបទ្រុល ជាពួកសត្វលោហិតភ័ក្ស :

របោយ គុណកិរិយា

[រ-បោយ] robaoy

ដែលពីមុនមានច្រើន លុះតមកកាន់តែរលោះនៅមានបន្តិចបន្តួច រង្វើលៗ :

របោយ នាម

[រ-បោយ] robaoy

គ្រឿងអន្លក់ស្រស់ឆៅឬឆ្អិន សម្រាប់ប្រើបរិភោគផ្សំជាមួយនឹងអាហារឆ្អាប :

របោះ

ចន្លោះរង្វើលៗឃ្លាតៗពីគ្នា :

របោះ គុណនាម

[រ-បោះ] robaoh

ដែលរង្វើលៗឃ្លាតៗដាច់ៗពីគ្នា :

របោះ នាម

[រ-បោះ] robaoh

ចន្លោះរង្វើលៗឃ្លាតៗពីគ្នា :

របោះរបោយ គុណកិរិយា

[រ-បោះ-រ-បោយ] robaohbaoy

ដែលរបោយណាស់, ដែលយូរៗឃើញមានមួយៗ :

របះ

(ម.ព. របះបន្ទាត់)។

របះ នាម

[រ-បះ] robah

ការរះឱ្យមានឃ្លា។

របះ នាម

[រ-បះ] robah

ឈ្មោះវណ្ណយុត្តមួយប្រភេទមានរូបសណ្ឋានបែបនេះ (។) សម្រាប់រះខណ្ឌឃ្លាក្នុងសង្កាត់នៃប្រយោគវែងខ្លីនីមួយៗ។ របះ នេះមានឈ្មោះផ្សេងៗទៅទៀតហៅថា របះសាខា ក៏បានគឺ។

របះ នាម

[រ-បះ-ចប់] robah

(ម.ព. របះបរិយោសាន)។

របះ នាម

[រ-បះ-តូច] robah

របះដែលរះរាំងសេចក្ដីខ្លី។

របះ នាម

[រ-បះ-ធំ] robah

របះដែលរះរាំងសេចក្ដីវែង។

របះ នាម

[រ-បះ-បន់-ទាត់] robah

របះដែលរះត្រង់ចុងបន្ទាត់មួយខាងលើហើយបន្ទាត់ខាងក្រោមបន្ទាប់គ្នានោះត្រូវលូកចូល គឺត្រូវសរសេរលូកចូលមកខាងក្នុងឱ្យល្មមដល់ការគួរ មិនសរសេរឱ្យមានដើមបន្ទាត់ឬក្បាលបន្ទាត់ស្មើនឹងបន្ទាត់លើ។

របះ នាម

[រ-បះ-ប៉ះ-រ៉ិ-យ៉ោ-សាន] robah

ក្នុងសម័យបុរាណ ប្រើរូបសណ្ឋានបែបនេះ (៕), ក្នុងសម័យបច្ចុប្បន្ន ប្រើរូបបែបនេះ (។) គឺរូបទោលតែមួយដែរ; ឬជួនប្រើរូបបែបនេះ (។ ៚) ក៏មាន, រូបបែបនេះ (៕៚) ក៏មាន (ដូចបុរាណដែរ)។ របះដែលមាន គោមូត្រ ផ្សំជាមួយផងនេះ កវីក្នុងសម័យបុរាណ ច្រើនប្រើក្នុងទីបំផុតចប់ស្រេចនៃកាព្យ, ដូចជា :

របះ នាម

[រ-បះ-លូក-បន់-ទាត់] robah

(ម.ព. របះបន្ទាត់)។

របះរបើង

ដែលមិនស៊ប់ ចេះតែបះចុះបះឡើង, ជាន់ខាងណេះបះខាងណោះ :

របះរបើង គុ.កិ., គុ.

[រ-បះ-រ-បើង] robahrobaeung

ដែលមិនស៊ប់ ចេះតែបះចុះបះឡើង, ជាន់ខាងណេះបះខាងណោះ :

របះរបោរ

ដែលបះបោរក្រៃពេក, ដែលចេះតែបះបោររឿយៗ :

របះរបោរ គុណនាម

[រ-បះ-រ-បោ] robahrobaor

ដែលបះបោរក្រៃពេក, ដែលចេះតែបះបោររឿយៗ :

រប៉ាត់រប៉ាយ គុណកិរិយា

[រ-ប៉ាត់-រ-ប៉ាយ] ropatrobay

រតាត់រតាយ, រាត់រាយ (ដោយអាការៈរួសរាន់) :

រប៉ាយ

ដែលបែកខ្ញែកគ្នារតាក់រតាយ :

រប៉ាយ គុណកិរិយា

[រ-ប៉ាយ] ropay

ដែលបែកខ្ញែកគ្នារតាក់រតាយ :

រប៉ិករប៉ុក

ដែលតិចតួច, ស្ដើងស្ដួច តែច្រើនមុខច្រើនយ៉ាងនេះខ្លះនោះខ្លះ កំប៉ិកកំប៉ុក :

រប៉ិករប៉ុក គុណនាម

[រ-ប៉ិក-រ-ប៉ុក] ropekropok

ដែលតិចតួច, ស្ដើងស្ដួច តែច្រើនមុខច្រើនយ៉ាងនេះខ្លះនោះខ្លះ កំប៉ិកកំប៉ុក :

រប៉ិចរប៉ី គុណនាម

[រ-ប៉ិច-រ-ប៉ី] ropechropei

ដែលតិចតួចហើយងាយ, រាយរង :

រប៉ិតរប៉ុត គុណនាម

[រ-ប៉ិត-រ-ប៉ុត] ropetropot

ដែលចេញអាការៈ, លំនាំប៉ិតប៉ុតច្រីមច្រុមៈ :

រប៉ិនរប៉ាន់ គុ.កិ., គុ.

[រ-ប៉ិន-រ-ប៉ាន់] ropenropan

ដែលមានលំនាំឬអាការៈប៉ិនប៉ាន់ក្រៃពេក :

រប៉ិលរប៉ូច គុណនាម

[រ-ប៉ិល-រ-ប៉ូច] ropelropuoch

(ម.ព. ប៉ប៉ិលប៉ប៉ូច)។

រប៉ឺតរប៉ោង

ដែលបញ្ចេញឫកពាប៉ឺតប៉ោងក្រៃពេកឬដែលធ្វើឫកចើងម៉ើងហួសប្រមាណ :

រប៉ឺតរប៉ោង គុណនាម

[រ-ប៉ឺត-រ-ប៉ោង] ropertropaong

ដែលបញ្ចេញឫកពាប៉ឺតប៉ោងក្រៃពេកឬដែលធ្វើឫកចើងម៉ើងហួសប្រមាណ :

រប៉េសរប៉ស

សូរឮប៉េសៗប៉សៗឬប៉េសៗប៉ូសៗរឿយៗ (ប្រើជា រប៉ែសរប៉ស ក៏មាន, កំណត់ថាតាមចំណាំដែលឮសូរ)។

រប៉េសរប៉ស ឧទានសព្ទ

[រ-ប៉េស-រ-ប៉ស] ropesropas

សូរឮប៉េសៗប៉សៗឬប៉េសៗប៉ូសៗរឿយៗ (ប្រើជា រប៉ែសរប៉ស ក៏មាន, កំណត់ថាតាមចំណាំដែលឮសូរ)។

រប៉េសរប៉ូស ឧទានសព្ទ

[រ-ប៉េស-រ-ប៉ូស] robesrobous≈

(ម.ព. រប៉េសរប៉ស)។

រប៉េះរប៉ោះ គុណនាម

[រ-ប៉េះ-រ-បោះ] ropehropaoh

ដែលតិចតួចស្ដើងស្ដួច :

រប៉ែករប៉ាយ គុណកិរិយា

[រ-ប៉ែក-រ-ប៉ាយ] ropaekropay

ដែលបែកខ្ញែកគ្នារតាត់រតាយ :

រប៉ែករប៉ោក គុណកិរិយា

[រ-ប៉ែក-រ-ប៉ោក] ropaekropaok

ដែលរខែករខោករាត់រាយ :

រប៉ែសរប៉ស ឧទានសព្ទ

[រ-ប៉ែស-រ-ប៉ស] ropaesropos

(ម.ព. រប៉េសរប៉ស)។

រប៉ោយ គុណកិរិយា

[រ-ប៉ោយ] ropaoy

ដែលរវើកៗ ផ្លោយៗ :

រប៉ោយៗ គុណកិរិយា

[រ-ប៉ោយ-រ-ប៉ោយ] robaoyrobaoy≈

(ម.ព. រប៉ោយ)។

រផាត់រទាំង កិរិយាសព្ទ ១)

[រ-ផាត់-រ-ទាំង] rophatrteang

បាត់ខ្លះនៅខ្លះមិនគ្រប់ចំនួន :

រផាត់រទាំង គុណកិរិយា ២)

[រ-ផាត់-រ-ទាំង] rophatrteang

ដែលរាត់រាយច្របូកច្របល់ឥតសណ្ដាប់ធ្នាប់ :

រផាត់រផុយ

បាត់ខ្ចាត់ខ្ចាយអស់ដូចគេផាត់ចោលត្រាតែពុកផុយអស់ :

រផាត់រផុយ កិរិយាសព្ទ

[រ-ផាត់-រ-ផុយ] rophatarophoy

បាត់ខ្ចាត់ខ្ចាយអស់ដូចគេផាត់ចោលត្រាតែពុកផុយអស់ :

រពាក់ នាម

[រ-ពាក់] ropeak

វល្លិតូច សន្តាននឹងផ្ដៅ តែដើមតូចជាងសាច់ស្រួយបន្តិចជាងផ្ដៅ, ប្រើជាប្រយោជន៍បានតាមគួរដល់ការប្រកប :

រពាក់ ឧទានសព្ទ

[រ-ពាក់] ropeak

សូរឮខ្ពាក់ៗរឿយៗ។

រពាយ

ដែលខ្ចាត់វិនាសបាត់ទៅ ឱ្យពាយ ឱ្យហិន :

រពាយ គុណកិរិយា ១)

[រ-ពាយ] ropeay

ដែលខ្ចាត់ខ្ចាយដូចគេវាយ :

រពាយ គុណកិរិយា ២)

[រ-ពាយ] ropeay

ដែលខ្ចាត់វិនាសបាត់ទៅ ឱ្យពាយ ឱ្យហិន :

រពីង

រន្ធកសត្វពួកមួយ, រូបសណ្ឋានស្រដៀងនឹងពីងពាងធំ, មានចង្កូមខុប, ធ្វើរន្ធនៅក្នុងដី ព័ទ្ធសរសៃចាក់ស្រេះភ្ជិតមាត់រន្ធ; រពីងមានពីរយ៉ាងគឺ រពីងគោ មានរូបតូច សម្បុរប្រផេះ; រពីងក្របី មានសម្បុរខ្មៅ រូបធំជាងរពីងគោ (អ្នកស្រុកខ្លះហៅ ព្រវឹង)។

រពីង នាម

[រ-ពីង] roping

រន្ធកសត្វពួកមួយ, រូបសណ្ឋានស្រដៀងនឹងពីងពាងធំ, មានចង្កូមខុប, ធ្វើរន្ធនៅក្នុងដី ព័ទ្ធសរសៃចាក់ស្រេះភ្ជិតមាត់រន្ធ; រពីងមានពីរយ៉ាងគឺ រពីងគោ មានរូបតូច សម្បុរប្រផេះ; រពីងក្របី មានសម្បុរខ្មៅ រូបធំជាងរពីងគោ (អ្នកស្រុកខ្លះហៅ ព្រវឹង)។

រពឹក គុណនាម

[រ-ពឹក] ropuek

ដែលខ្មៅញាប់ :

រពឹល

ដែលមើលឃើញបន្តិចៗពុំច្បាស់ :

រពឹល គុណនាម

[រ-ពឹល] ropuel

ដែលភ្លឺព្រឹលៗ :

រពឹល គុណកិរិយា

[រ-ពឹល] ropuel

ដែលមើលឃើញបន្តិចៗពុំច្បាស់ :

រពឹស

ដែលនៅមាត់មិនស្ងៀមចេះតែរៀនទន្ទេញនេះខ្លះនោះខ្លះ ឬថានេះនោះមិនសូវស្រាក។

រពឹស កិរិយាសព្ទ

[រ-ពឹស] ropues

នៅមិនស្ងៀម ចេះតែចាប់នេះចាប់នោះរឿយៗមិនស្រាក :

រពឹស គុណនាម

[រ-ពឹស] ropues

ដែលឧស្សាហ៍ក្នុងការលេងខុសទំនង :

រពឹស គុណនាម

[រ-ពឹស-ដៃ] ropues

(ព.ប្រ.) ដែលមានព្យាយាម នៅដៃមិនស្ងៀម ចេះតែចាប់កាន់ការធ្វើនេះធ្វើនោះ មានជម្រះស្មៅ, ដាំដំណាំជាដើម :

រពឹស គុណនាម

[រ-ពឹស-ដៃ] ropues

(ព.ទ.បុ.) នៅដៃមិនស្ងៀមឧស្សាហ៍ធ្វើការរបរ ចេះតែមានស៊ីមានចាយគ្រប់គ្រាន់ :

រពឹស គុណនាម

[រ-ពឹស-មាត់] ropues

ហៃបញ្ចេញវាចាមិនសូវស្ងៀមមាត់, ទុកមាត់មិនស្ងៀម (ព.ប្រ.)។

រពឹស នាម

[រ-ពឹស-មាត់] ropues

ដែលនៅមាត់មិនស្ងៀមចេះតែរៀនទន្ទេញនេះខ្លះនោះខ្លះ ឬថានេះនោះមិនសូវស្រាក។

រពុក គុណកិរិយា

[រ-ពុក] ropuk

សូរឮដោយអ្វីៗដែលតូចៗធ្ងន់ៗជ្រុះតៗគ្នាមិនស្រាក :

រពុក គុណនាម

[រ-ពុក-រ-ពាក់] ropuk

ដែលជ្រុះឮសូរខ្ពុកៗខ្ពាក់ៗរឿយៗ។